Ανοξείδωτος Χάλυβας
Λόγω της διαρκώς αυξανόμενης εμφάνισης του ανοξείδωτου χάλυβα σε δομικές εφαρμογές, αλλά και των διαφοροποιημένων σε σημαντικό βαθμό ιδιοτήτων του υλικού έναντι του κοινού χάλυβα, σκόπιμα επιλέχθηκε να γίνει παρακάτω μία συνοπτική αναφορά στα χαρακτηριστικά και στις ιδιότητες του.
Γενικά Στοιχεία
Πρόκειται για κράμα του χάλυβα με χρώμιο (τουλάχιστον 10,50%) και μαγγάνιο. Με μικρές διαφοροποιήσεις στη χημική σύσταση παράγονται σήμερα 120 διαφορετικά είδη ανοξείδωτου χάλυβα. Στην αγορά διατίθενται διάφοροι τύποι ανοξείδωτου χάλυβα ανάλογα με τη μεταλλουργική δομή του υλικού: οι ωστενικοί, οι φερριτικοί, οι διπλοί και οι σκληρυμένοι με καθίζηση. Για δομικές χρήσεις συνήθως χρησιμοποιούνται οι ωστενικοί χάλυβες, οι οποίοι παρέχουν άριστο συνδυασμό ανθεκτικότητας σε διάβρωση και εύκολης μορφοποίησης και οι διπλοί χάλυβες, οι οποίοι παρέχουν υψηλή αντοχή και πολύ καλή ανθεκτικότητα σε διάβρωση.
Η ανθεκτικότητα των ανοξείδωτων χαλύβων σε διάβρωση οφείλεται σε ένα επιφανειακό στρώμα οξειδίων που αναπτύσσεται αμέσως με την έκθεση του υλικού στους ατμοσφαιρικούς παράγοντες και έχει την ιδιότητα να αυτοθεραπεύεται όταν υφίσταται βλάβη. Η ανθεκτικότητα του έναντι διάβρωσης αποτελεί το πλεονέκτημα του στη χρήση σε δομικές εφαρμογές. Ακόμη και μετά από συνεχή έκθεση τους σε θαλάσσιο περιβάλλον ή βιομηχανικό με ιδιαίτερα επιθετικούς παράγοντες, δεν παρουσιάζεται μείωση της φέρουσας ικανότητας των δομικών στοιχείων από ανοξείδωτο χάλυβα.
Ονοματολογία
Η εμπορική ονομασία των ανοξείδωτων χαλύβων αποτελείται από έναν τριψήφιο αριθμό που έχει σχέση με τη χημική σύσταση του χάλυβα, ενώ συχνά ο συμβολισμός τους συμπληρώνεται με το λατινικό γράμμα L, το οποίο δείχνει ότι ο χάλυβας είναι σταθεροποιημένος(αποτέλεσμα ειδικής κατεργασίας). Η ονοματολογία των ανοξείδωτων χαλύβων καθορίζεται από το ευρωπαϊκό πρότυπο EN 10088, κατά το οποίο κάθε τύπος ανοξείδωτου χάλυβα χαρακτηρίζεται από έναν αλφανουμερικό συμβολισμό. Με τα δύο αυτά στοιχεία είναι δυνατό να προσδιοριστεί η χημική σύσταση του υλικού, η ομάδα και η κατηγορία στην οποία ανήκει το συγκεκριμένο υλικό. Αναφέρεται δε, ότι δεν υπάρχει ακριβής αντιστοιχία των συμβολισμών στο ευρωπαϊκό πρότυπο και στο αντίστοιχο γερμανικό (DIN).
Μηχανικά Χαρακτηριστικά
Ο νόμος τάσης παραμόρφωσης των ανοξείδωτων χαλύβων διαφέρει από αυτόν του κοινού χάλυβα. Ενώ ο κοινός χάλυβας εμφανίζει μία γραμμική ελαστική συμπεριφορά μέχρι το όριο διαρροής και εν συνεχεία εμφανίζει οριζόντιο κλάδο μέχρι του σημείου που εμφανίζεται η κράτυνση, ο ανοξείδωτος χάλυβας έχει μία απόκριση εντελώς διαφορετική, καθώς η καμπύλη απόκρισης του είναι μία συνεχής καμπύλη χωρίς να προσδιορίζεται σαφώς το όριο διαρροής το οποίο συμβατικά θεωρητικά θεωρείται ως η τιμή της τάσης για 0,20% μόνιμη παραμόρφωση (συμβατικό όριο διαρροής). Επίσης η καμπύλη δεν εμφανίζει το χαρακτηριστικό οριζόντιο κλάδο, καθώς το υλικό μπορεί να παραλαμβάνει αυξανόμενες τάσεις με την αύξηση των παραμορφώσεων (φαινόμενο κράτυνσης)
Γενικά Στοιχεία
Πρόκειται για κράμα του χάλυβα με χρώμιο (τουλάχιστον 10,50%) και μαγγάνιο. Με μικρές διαφοροποιήσεις στη χημική σύσταση παράγονται σήμερα 120 διαφορετικά είδη ανοξείδωτου χάλυβα. Στην αγορά διατίθενται διάφοροι τύποι ανοξείδωτου χάλυβα ανάλογα με τη μεταλλουργική δομή του υλικού: οι ωστενικοί, οι φερριτικοί, οι διπλοί και οι σκληρυμένοι με καθίζηση. Για δομικές χρήσεις συνήθως χρησιμοποιούνται οι ωστενικοί χάλυβες, οι οποίοι παρέχουν άριστο συνδυασμό ανθεκτικότητας σε διάβρωση και εύκολης μορφοποίησης και οι διπλοί χάλυβες, οι οποίοι παρέχουν υψηλή αντοχή και πολύ καλή ανθεκτικότητα σε διάβρωση.
Η ανθεκτικότητα των ανοξείδωτων χαλύβων σε διάβρωση οφείλεται σε ένα επιφανειακό στρώμα οξειδίων που αναπτύσσεται αμέσως με την έκθεση του υλικού στους ατμοσφαιρικούς παράγοντες και έχει την ιδιότητα να αυτοθεραπεύεται όταν υφίσταται βλάβη. Η ανθεκτικότητα του έναντι διάβρωσης αποτελεί το πλεονέκτημα του στη χρήση σε δομικές εφαρμογές. Ακόμη και μετά από συνεχή έκθεση τους σε θαλάσσιο περιβάλλον ή βιομηχανικό με ιδιαίτερα επιθετικούς παράγοντες, δεν παρουσιάζεται μείωση της φέρουσας ικανότητας των δομικών στοιχείων από ανοξείδωτο χάλυβα.
Ονοματολογία
Η εμπορική ονομασία των ανοξείδωτων χαλύβων αποτελείται από έναν τριψήφιο αριθμό που έχει σχέση με τη χημική σύσταση του χάλυβα, ενώ συχνά ο συμβολισμός τους συμπληρώνεται με το λατινικό γράμμα L, το οποίο δείχνει ότι ο χάλυβας είναι σταθεροποιημένος(αποτέλεσμα ειδικής κατεργασίας). Η ονοματολογία των ανοξείδωτων χαλύβων καθορίζεται από το ευρωπαϊκό πρότυπο EN 10088, κατά το οποίο κάθε τύπος ανοξείδωτου χάλυβα χαρακτηρίζεται από έναν αλφανουμερικό συμβολισμό. Με τα δύο αυτά στοιχεία είναι δυνατό να προσδιοριστεί η χημική σύσταση του υλικού, η ομάδα και η κατηγορία στην οποία ανήκει το συγκεκριμένο υλικό. Αναφέρεται δε, ότι δεν υπάρχει ακριβής αντιστοιχία των συμβολισμών στο ευρωπαϊκό πρότυπο και στο αντίστοιχο γερμανικό (DIN).
Μηχανικά Χαρακτηριστικά
Ο νόμος τάσης παραμόρφωσης των ανοξείδωτων χαλύβων διαφέρει από αυτόν του κοινού χάλυβα. Ενώ ο κοινός χάλυβας εμφανίζει μία γραμμική ελαστική συμπεριφορά μέχρι το όριο διαρροής και εν συνεχεία εμφανίζει οριζόντιο κλάδο μέχρι του σημείου που εμφανίζεται η κράτυνση, ο ανοξείδωτος χάλυβας έχει μία απόκριση εντελώς διαφορετική, καθώς η καμπύλη απόκρισης του είναι μία συνεχής καμπύλη χωρίς να προσδιορίζεται σαφώς το όριο διαρροής το οποίο συμβατικά θεωρητικά θεωρείται ως η τιμή της τάσης για 0,20% μόνιμη παραμόρφωση (συμβατικό όριο διαρροής). Επίσης η καμπύλη δεν εμφανίζει το χαρακτηριστικό οριζόντιο κλάδο, καθώς το υλικό μπορεί να παραλαμβάνει αυξανόμενες τάσεις με την αύξηση των παραμορφώσεων (φαινόμενο κράτυνσης)
Πρόσφατα νέα
